Cultuur+Ondernemen

Stichting Cultuur+Ondernemen is hét kenniscentrum voor ondernemerschap in de cultuursector. Lees meer of plan direct een oriëntatiegesprek.

Filmregisseur, scenarioschrijver

Boris Paval Conen

Website

Als je als eenling - in je ivoren torentje - het wiel wilt gaan uitvinden dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Films maken is teamwork. Ik wil je helpen om jezelf open te stellen voor de input van anderen, zonder dat het bedreigend hoeft te zijn voor je positie als maker en zonder dat je film verwordt tot een 'polderend compromis'.

Boris Paval Conen won in 1993 de Tuschinski Award met zijn eindexamenfilm 'Horror Vanui'. In de daarop volgende jaren regisseerde hij meerdere producties waaronder de controversiële speelfilm 'Temmink, the ultimate fight' en de Gouden kalf winnende televisieserie 'De 9 dagen van de gier'. Zijn kortfilm 'Dilemma' en de dansfilm 'Car Men' (die hij met choreograaf Jiří Kylián maakte) hebben samen vele internationale prijzen gewonnen waaronder de Prix 'd Italia.

In 2010 kwam zijn tweede speelfilm uit: 'First Mission'; geïnspireerd op het werk van Artsen Zonder Grenzen.
 In 2012 werd de zevendelige serie 'De geheimen van Barslet' genomineerd voor drie gouden kalveren. In september 2013 won de Telefilm 'Exit' het gouden kalf voor beste TV-drama tijdens het Nederlands Filmfestival. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een uit de hand gelopen uitzetting van asielzoekers. 2014 is een productief jaar geweest. Boris regisseerde en schreef twee films; 'Een Duivels Dilemma' voor de HUMAN ('De Liefde van Mijn Leven') en opnieuw een Telefilm voor de KRO/NCRV; 'Undercover'.

Over het mentorschap

Als je als eenling - in je ivoren torentje - het wiel wilt gaan uitvinden dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Films maken is teamwork. Het is essentieel om je eigen ego ondergeschikt te maken aan het eindproduct. Ik wil je helpen om jezelf open te stellen voor de input van anderen, zonder dat het bedreigend hoeft te zijn voor je positie als maker en zonder dat je film verwordt tot een 'polderend compromis'.

Tussen 2001 en 2006 heb ik frequent les gegeven op de Filmacademie, HKU en de Toneelacademie Maastricht. In de jaren daarna werd het incidenteel omdat ik het te druk kreeg met mijn eigen projecten. Tijdens de intensieve workshops met de studenten werd het me keer op keer duidelijk hoe moeilijk het is om je als maker staande te houden tijdens het bombardement van meningen en ideeën - van anderen - die gedurende het maakproces op je af komen.

Ik zag goede ideeën vertroebelen; ik zag studenten die zo bezig waren met het bevechten van hun positie dat ze blind werden voor waar het eigenlijk om ging. Ik zag studenten die zo benauwd waren om het verkeerd te doen, dat er niets uit hun handen kwam.  Maar ik zag ook dat er soms een 'magische klik' ontstond op de set. Als een ruw idee opeens uitgroeide tot een juweel. Als een project opeens de vleugels kreeg, als de hele crew en cast als één geheel het filmplan tot een hoger niveau tilde.  

Elk creatief proces binnen de film wordt gedomineerd door het gebrek aan geld en tijd. Het creatieve veld verwordt daardoor vaak tot een 'battlezone' waar de makers zich staande moeten houden in een ogenschijnlijk vijandige wereld, die er alleen maar op uit lijkt te zijn om tegen te werken.  Dit is pertinent onwaar. Problemen die ontstaan tijdens de ontwikkeling of tijdens het draaien, moeten gezien worden als uitdagingen. Uitdagingen die de film alleen maar sterker zullen maken. Degene die de hakken in het zand zet kan uiteindelijk alleen maar verliezen. Degene die met de flow mee kan gaan, zal ontdekken dat elk nieuw obstakel een opening kan bieden naar nieuwe inzichten en nog betere ideeën.  

Als mentor wil ik de makers tools in handen geven om de kalmte en rust te vinden om tijdens het maakproces open te staan voor wat echt belangrijk is. Ik geloof sterk in het feit dat de 'ideeën' van de maker het grootse gevaar zijn voor het slagen van een film. Met 'ideeën' bedoel ik de pogingen van makers om in het oerwoud van keuzes zichzelf vast te leggen met rigide keuzes die hem of haar blind maken om open te staan voor wat er echt voor de camera kan ontstaan. Die hem of haar blind maken voor goed ideeën die vanuit de meest onverwachte hoeken kunnen komen.  

De tools waarover ik het heb bestaan uit de volgende zaken:

  • Praktische kennis: weten wat er kan en niet kan. Hoe beter de maker op de hoogte is van alle technische en productionele aspecten, hoe beter hij of zij de beschikbare middelen kan benutten.
  • De manier van voorbereiden: op het moment dat je echt aan het draaien bent moet je weten wat je wil. Alle tijd die je op de set nog besteedt aan het zoeken is verspilde tijd. De manier hoe je je voorbereidt bepaalt hoeveel van je ideeën je daadwerkelijk  kan realiseren.
  • Sociale vaardigheden: een film maken is teamsport. Als maker moet je je ploeg weten te motiveren en aan je te binden. Tijdens de gesprekken wil ik de maker uitdagen bij zichzelf te rade te gaan in wat hij of zijn nodig heeft om goed te functioneren. Door je eigen zwakke kanten te onderkennen kan je gericht zoeken naar teamleden die je kunnen aanvullen en helpen.
  • Weten wat de filmwereld inhoudt: De middelen om films te maken zijn schaars. Het is goed om te dromen van wat je nog allemaal wil maken. Maar het is beter om bewust te zijn van waar kansen zijn en waar niet. Aan de hand van mijn kennis van het werkveld hoop ik de maker tips te geven hoe ze hun ambitie kunnen verwezenlijken.  

Voor mij is films maken meer dan werk; het is mijn leven. Ik vraag van mezelf niet minder dan de volle inzet. Deadlines zijn er om gehaald te worden en elke draaidag waar ik niet de volle 110% uit weet te halen voelt als een nederlaag. Iedereen die deze overtuiging deelt is bij mij aan het goede adres.  

Bekijk hier met welke mentoren wij nog meer samenwerken, lees alles over ons mentoringtraject of neem contact op met Christine voor vragen of aanmelden.

Wat Cultuur+Ondernemen kan doen voor kunstenaars, culturele organisaties en bedrijven

Bekijk ons productoverzicht